"Gorseller" (bu kelimeyi cok kasıntı bulurum, bilesin)

Internette gecirdigim bos zamanlari daha uretken oldugum zamanlara donusturebilmek icin kendimi el sanatlarina verdim! Baslangicta " bu kecelerden ne yapilabilir?" "orguye nasil baslanir?" temali internet arastirmalarim oldu ama artik ogrendim:) Internetteki geyik siteleri okuyup sonrasinda vicdan azabi cekecegime uretir mutlu olurum diye yola cikmistim fakat ifrat ve tefriti her alana uyguladigimdan simdi de hirsla orgu oruyor ve kece calismalari yapiyorum!!!! Denge insani olmadan boyle bir ise girismese miydim acaba...

ilk resim, kupa altligi: sonraki sefere cizip kesmeye ve cizip dikmeye karar verdim! (Badem bunu gorunce, keceden kitap ayraci yapip su projeye gondermemi onerdi, onlarin ozel bir tarzi oldugundan bunu hayata geciremicem ama bu vesileyle burdan duyurmus olayim, TR'de oturup almak isteyenler olur belki)
ikinci resim altligin arkasi (arasina da sert bi sey koydum, adini ben de bilmiyorum)
ucuncu resim heveslenip aldigim ipler, Badem'in ofisinde arz-i endam etmekte
Dorduncu resim, ormeye karar verdigim battaniyenin bir karesi (battaniye ya da atkidan baska bi sey oremeyecegime karar verdim, cunku kol kesme islemleri falan zor geldi!)
Besinci resim, battaniyenin şemasi (T: turuncu, Y: yesil, S: sari, TY: turuncu & yesil, falan filan)
Altinci resim mikrodalgada yapilmis ikinci kek, 3 dakikada pisti! ilk denememde 3 dakika az gelmisti, ben de 10 dakika tutmustum, ama kek degil taş pisirmisim! ama yine de yedik, disimizi kirma pahasina olsa da. o cicek de gulnaz... sulama teknigini hala anlayamadim, Allah uzun omur versin..
Yedinci resim, mikrodalga kekin ters cevrilmis hali, iki kisiye yetiyor, ama artmiyor, ve bu haliyle "kek" diye anilmayi daha cok hak ediyor.
Sekizinci resim de, ebeveynlerimden gelecek "yavrum, biz de seni orda doktora yapiyorsun saniyorduk" sitemini simdiden engellemek icin, bu arada calistigimin da kaniti olmasi icin objektiflere alinmis "calisiyorum" resmi...
ama sıkıldım, hem de cok!

Profesyonel bir fotograf makinam olmadigi icin uzuldugum anlarin anisina...

Herkes yahşi men yaman
Herkes buğday, men saman

Muhammed Lutfi

Gordum, gulumsedim

Hayat Var

49°16′ kuzey enlemi ve 123°7′ batı boylamindan bildiriyorum! (Pazartesi yazmistim bu yaziyi) Burasi sahane bi yer! Kendimi hayalen de olsa atayurtta gibi hissediyorum neden bilinmez. Sabah poster sunumunun olacagi yere dogru giderken sanki Barbaros bulvarindan Besiktasa iniyormusum gibi hissettim, tarifsiz sevinclere gark oldum. Atayurda gidip fethi pasa'da oturamamanin huznunu su yandaki manzaraya bakan odamda oturarak atmaya calisiyorum. Dogrusu burayi cok sevdim. Her yer civil civil, millet sokaklarda. Kah kendimi Ankara'da, kah Istanbul'umda, kah da hic gitmedigim Van'da hissettim (kendimi nasil Van'da hissettim hala cozebilmis degilim). Helal etli urunler satan bir yer bile buldum! Sunumum da bitti, gerekli toplantilari da yaptim. Bi tek yarin aksamki yemek var, ama dusunmemeye calisiyorum o yemegi cunku ben cok sıkılıyorum oyle ortamlarda. Ufff insanlar sacma sapan network yapmaya ugrasiyorlar, herkeste boyle "en cok insanla tanisma" gayreti. Sevmiyorum ben oyle. Birisi gelip benle tanisirsa ne ala, ama ben gidip de kendimi tanitamam kimseye, yapmacik geliyor. Hatta bugun liman boyu gezerken bir kisiye de "bakar misiniiiiz, bir fotografimi cekebilir misiniz acabaaaa?" diye sormadim, soramadim. Cekilen hicbir fotoda ben yokum biliyor musun? Manzara cektim anca. Bir kac defa kol boyumdan kendi fotomu da cekeyim dedim, arkada manzara, ama burnum hic olmadigi kadar patlican ciktigi icin hemen sildim, yasanmamis saydim. Bundan sonra bir baslarina olup da resim ceken insanlara yavasca sokulup en sevimli halimle "isterseniz resminizi cekeyim" diye sormaya karar verdim. Evet bu iyiligi yapicam insanlara!Asagidaki resimde de adini unuttugum Kizildereli amca bizim varacagimiz yere sagsaglim varmamiz icin ugurlama sarkisi soyluyor! "Kizilderelilerin Turk oldugunu biliyor musun?" diye sorsa miydim? Eglenir miydim?

BTS sanat gururla sunar

Sanatin ve sanatcinin dostu olamadigimi anladigim gun benim icin milad oldu. Tamam, asiri iyi/yardimsever/kimseye hayir diyemeyen kisiligimden oturu sanatciya destek olabilirdim ama "duz" kisiligim sanata yaklasmama engel oluyordu. oysa ben de sanatin ve sanatcinin dostu olup onume gelen sergiye sponsor olmak isterdim, hatta sporun ve sporcunun dostu olarak sponsorlugumu genisletmek, daha buyuk kitlelere ulasmak isterdim. belki ben bir adim atsam gerisi gelirdi, bu dusuncelerle antika degerine sahip olan telefonumun kamerasina sarildim ve umarsizca sanatsal fotolar cekmeye calistim. Amerika'nin degil de Turkiye'nin dogusunda yasasaydim insanlarin bamtellerine dokunabilir, daha da sanatsallasabilirdim, fakat cevremde ne bir koy cocugu vardi elinde sopasiyla bir kuzuya sarilan, ne de yesil gozleri esmer teninde daha da belirginlesen eli yuzu toz-toprak olmus baska bir cocuk. evet belki de sanatci ruhumun inkisaf edememesinin sebebi neset ettigim burjuva ortamiydi. kabul etmeliydim ki nerdeyse gordugum tek yer laboratuvardi, pencerem bile yoktu. altin kafese konulan bulbul gibiydim, sıkışmıstım, kacamiyordum. hatta kafesim altin bile degildi. varlik icinde herkesin usta olabilcegi onemli olanin yoklukta basarmak oldugu telkini beynimde yanip sondu, ve iste yandaki resim beynimin yandigi dakilarda cekilmis yokluklar icinde ortaya cikan biricik sanat eserim: kısılmak. kendi ruh halimi anlatmasi acisindan degeri dolarlarla olculemeyecek kadar cok, ama yine de uygun bir fiyata anlasabilecegimizi dusunuyorum.

"onemli olan maddenin kendisinden cok bizim maddeye yukledigimiz anlamlar" temali calismamin urunu olan "kibir" de asagida arz-i endam etmekte.

diger eserlerim de sirasiyla mutluluk, parcalanmak, beklemek, asili kalmak ve caresizlik. ama tum komuoyuna bildirmek isterim ki (ilk soylesimde bu fikirlerimi sizlerle paylasacagim ins), ben yine de sanatimla degil ozel hayatimla gundeme gelmek isterim. evet simdi resimlere uzuuuuun uzun bakiniz, benim yukleyemedigim anlamlari siz yukleyiniz, kendinizden bir seyler bulunuz, aydinlanmalar yasayiniz.

"mutluluk"

"parcalanmak"

"beklemek"

"asili kalmak"

"caresizlik"
(caresizlik icinde yenilmeyi bekleyen balik)